نمی دانم زندگی چیست؟

اگر زندگی شکستن سکوت است سالهاست که من سکوت را شکسته ام اگر زندگی خروش جویبار است من سالهاست در چشمه جوشان زندگی جوشیده ام

اما این واقعیت را فراموش نمی کنم که زندگی بی وفاست زندگی به من آموخت که چگونه اشک بریزم ولی اشکانم به من نیاموختند که چگونه زندگی کنم

بامید روزی که یارم شوی

انیس دل بیقرارم شوی

ببخشی مرا طاقت بی کران

کران تا کران در کنارم شوی

نشینی ببالای بالین من

تسلی ده قلب زارم شوی

نیوشی تو اسرار پنهان من

ز جان محرم وپرده دارم شوی

نویدی زوصلت به نوذر دهی

ز جان مونس وغمگسارم شوی

سپردم دل و دین وایمان ترا

بامید روزیکه یارم شوی

می روید!

او را صدا نخواهم کرد اگر ارزش ماندن داشت نمی رفت و

تا رفت مرا از نظر آن چشم جهان بین

کس واقف ما نیست که از دیده چه ها رفت

بر شمع نرفت از گذر آتش دل دوش

آن دود که از سوز جگر بر سر ما رفت

دل گفت وصالش به دعا باز توان یافت

عمری است که عمرم همه در کار دعا رفت

چه گویمت که چه از دست یار می گذرد ؟

بمن هر آنچه که ازروزگار می گذرد؟

زیار شکوه کنم یا زروزگار ،چه ها ؟

ز یار بر من واز روزگار می گذرد

تو ارزش دیدن نداشتی اما من وقتم رو تلف کردم و نگات کردم تو ارزش موندن نداشتی اما من باهات موندم تو ارزش بودن نداشتی اما برا من بودی تو اصلا ارزش نداشتی اما من برات ارزش قائل بودم

تو مرا باور نداری باورم کن باورش سخت است می دانم اما باورم کن باورش می ارزد این نگاه را باور کن این تمام هستی است من به تو می بخشم این نگاه ساده را.... ای دریغ از این همه خود خواهی.... من تو را باور کردم و تو چه کردی با این دل ساده زود باور من. من به تو بخشیدم وتو آن را پس دادی ،آه آیا نیمشب برسر گور من خواهی خندید؟ وبه خودمی گویی عاقبت مرد عجب .. دست در دست دیگری رو به سوی دیگران پیش خواهی رفت و به او می خندی وبه او می گویی باورت دارم باورت خواهم داشت ومن، من به تو می خندم وبه او وخودت می دانی پس از این وقبل از این بارها گفتی وخواهی گفت  باورت دارم باورت خواهم داشت

صدا کن مرا صدای تو خوب است

صدای تو سبزینه آن گیاه عجیبی است،

که در انتهای صمیمیت خون می روید

در ابعاد این عصر خاموش ،

من از طعم تصنیف در متن ادراک یک کوچه تنهاترم .

بیا تا برایت بگویم چه اندازه تنهایی من بزرگ است .

وتنهایی من شبیخون حجم تو را پیش بینی نمیکرد .

وخاصیت عشق این است...

من خردمندترین مردمانم زیرا یک چیز می دانم وآن اینکه هیچ چیز نمی دانم

امشب به اوج آسمان پرواز دارم

امشب صفای باطنی پر راز دارم

امشب به تدبیری شکستم قفل هجران

امشب به سینه یک سبد آواز دارم

امشب برای من شب دیدار عشق است

امشب امید اندکی اعجاز دارم

امشب شب شیدایی اوج جنون است

امشب به هر نغمه دلی دمساز دارم

میخوانم امشب چون رها هستم کنارت

امشب نیاز مبرمی بر ناز دارم

امشب به تو می گویم دیوانگی کن

زیرا به لطف تو دلی طناز دارم

Every night when the world  night when the world

Dreaming close my eyes and think of you gf the wish g cast upon the brightest star could magicallycome true the dawn

Would brihg my closer to you . thers homher that gd rather be then with you your lips against mine your arms sheltering me. Theres a special placa in my heart . where your lught always burns bright . and hough today were for apart . you ll warm . may dreams tonight…….for

انجیر کهن سرزندگی اش را می گسترد

زمین باران را صدا میزند

گردش ماهی آب را می شیارد

باد میگذرد. چلچله می چرخدو نگاه من کم می شود

ماهی زنجیری آب است ،ومن زنجیری رنج

نگاهت خاک شدنی ،لبخندت پلاسیدنی است

سایه را بر تو فرو افکنده ام،تا بت من شوی

نزدیک تو می آیم بوی بیابان می شنوم ؛ به تو میرسم ...تنها می شوم

کنار تو تنهاتر شده ام                                                                 

به فکرمن نمی رسید اصلا بدونی عشق چیه؟

اونیکه دنبال همه ست یا اونکه عاشقت کیه !

اصلا نمی اومد بهت که عشق و حتی بشناسی

اما دیدم که مثل تو عاشق نمی شه هیچ کسی!!!                                                                        

به فکرمن نمی رسید اصلا بدونی عشق چیه؟

اونیکه دنبال همه ست یا اونکه عاشقت کیه !

اصلا نمی اومد بهت که عشق و حتی بشناسی

اما دیدم که مثل تو عاشق نمی شه هیچ کسی!!!

سفر که دست خودم نیست جاده می بردم

اگر سوار نباشم پیاده می بردم

اگر که سربسپارم به عشق یار ودیار

بدون سرو دست و پا، فتاده می بردم

اگر که پا بفشارم فرو روم در خاک

بدون خویشتن از خویش ساده می بردم

سفر تمام ندارد سفر همیشگی است

خلاصه شرح دهم بی اراده می بردم

ببخش بر من اگر پای بست راه شدم سفر که دست خودم نیست جاده میبردم

کسی از تو نمی خواهد غزل پرداز من باشی

فقط من آرزو دارم شبی همراز من باشی

شیرین خسروی  

آمدی آندم به دیدارم که دیگر دیر بود

گفتی از بودن ولی رفتن مرا تقدیر بود

عباس داکانی