زیر این طاق کبود.......یکی بود یکی نبود ......

مرغ عشقی خسته بود که دلش شکسته بود........................

اون اسیر یه قفس شب و روزش بی نفس...............................

همه آرزوهاش پر کشیدن بود و بس........

تا یه روز یه شاپرک نگاشو گوشه ای دوخت...............چشش افتاد به قفس.............دل اون بد جوری سوخت..

زود پرید روی درخت............ تو قفس سرک کشید..........

تو چش مرغ اسیر غم دلتنگی رو دید ...........................

دیگه طاقت نیاورد.رفت توی قفس نشست........................ تاکه ازحرفای مرغ شاپرک دلش شکست..................

شاپرک گفت که بیا

تا با هم پر بکشیم....بریم تا اون بالاها سوار ابرابشیم

یه دفه مرغ اسیر نگاهش بهاری شدبارون از برق چشاش روی گونش جاری شد..........

شاپرک دلش گرفت وقتی اشک اونو دید....

با خودش یه عهدی بست .....نفس سردی کشید.....

دیگه بعد از اون قفس رنگ تنهایی نداشت.........                          

توی دوستی شاپرک ذره ای کم نمیذاشت ...............................

تا یه روز یه باد سرد میون قفس وزید......آسمون سرخابی شد ، سوز برف از راه رسید

شاپرک یخ زد و یخ............................................................

مرد و موندگار نشد

چشاشو رو هم گذاشت ...................................................................

دیگه اون بیدار نشد .....

مرغ عشق شاپرکو به دست خدا سپرد................................

نگاهش به آسمون ....تا که دق کردش و مرد..........

چندی است در کنار جاده مه گرفته پر پیچ و خم تنهایی به انتظار نشسته ام تا تو بیایی . می دانم جز تو مرا همدمی نیست . رازهای درونم را می توانم با تو بگویم . بیا تا بگویم قلب من با هر تبش خود چگونه آهنگ دوستی میزنه..                     

آنکس که بداند و بداند که بداند

اسب شرف از گنبد گردون بجهاند

وانکس که نداند وبداند که نداند

لنگان خرکِ خویش به منزل برساند

آنکس که بداند ونداند که بداند

بیدار نمایید که در خواب نماند

وانکس که نداند ونداند که نداند

در جهل مرکّب تا ابدالدهر بماند

گور من بگشوده لب،خندد ای مسکین بیا

خاطرت آسوده سازم،زین غم دیرین بیا

تا بکی چشم انتظاریوسفی، یعقوب وار

بس کن این افسانه را ،دیگر مباش امیدوار

گریم و گویم که دل رنجیده ،نالانش مکن

ناامید از دیدن آن شاه خوبانش مکن

من نمیمیرم که تو پنهان کنی عشق مرا

عالمی باید بداند قصه مهر مرا

کلبه ام ویرانه از آه سحرگاهان شدست

عاقبت او بشنود آهنگ محزون دلم

غرقه در دریا نگردم، آرد او بر ساحلم

قا صدک می آید و پیغام یارم می دهد

نور امیدی به چشم اشکبارم می دهد

گفتم شاید ندیدنت از خاطرم دورت کنه...........................دیدم ندیدنت فقط می تونه که کورم کنه ..................

گفتم صداتو نشنوم........................................

شاید که از یادم بری...................دیدم تو. گوشام جز صدات..........

 نیستش صدای دیگری............

ندیدن و نشنیدنت .......عشقت رو از دلم نبرد

فقط دونستم دل بی توپرپر شد و گم شدو مرد ..........

بعد از تو باغ لحظه هام .......

حتی یه غنچه گل نداد....

همش می گفتم با خودم نکنه بمیرم و نیاد...........................................................

امروزو محتاج توام...........من نمیگم دلم میگه

فردا که مردم نیا

چه فایده توش داره دیگه

ما معمار آینده خود هستیم از این رو نباید از راه حقیقت دور شویم

کاش به دل دلدار بودیم و کاش به عشق عاشق بودیم ، کاش به مهر مهرورز بودیم و کاش به صدق صادق بودیم کاش به جان جانبان بودیم

کاش به رحم رحمان بودیم ، کاش به نگاه نگاهدار بودیم ، و کاش به راز رازدار بودیم

من در تمرین سیاه مشق های زندگی ام تازه به فصل عشق و محبت رسیده بودم  وهنوز داشتم طرز نوشتن این کلمه را تمرین می کردم که قلم در دستم شکست و دل در سینه ام

بی همگان بسر شود

 بی تو بسر نمیشود

داغ تو دارد این دلم

جای دگر نمیشود

بی تو نه زندگی خوشم

بی تو نه مردگی خوشم

سرزغم توچون کشم

بی تو بسر نمی شود

گر تو سری قدم شوم

گر تو کفی علم شوم

ور بروی عدم شوم

بی تو بسر نمی شود

گاه سوی وفا روی

گاه سوی جفا روی

آنِ منی کجا روی

بی تو بسر نمیشود

تابش جان یافت دلم

واشد و بشکافت دلم

اطلس نو بافت دلم

دشمن این ژنده شدم

زهره بدم ماه شدم

چرخ دوصد تاه شدم

جوانی شمع ره کردم که جویم زندگانی

نجستم زندگانی را و گم کردم جوانی را