"همه ما ترکیب شگفتی از خاک و ملکوتیم ......عشق و نظم ........ودر اوج لذت در هم آغوشی ساخته میشویم و به همین دلیل است که دائماً به دنبال لذتیم از خاک بر می آییم و به افلاک می رسیم . ما خاکیم وخاک ما را پس میگیرد "

شاید این راست باشه که اونی رو که باهاش گریه کردی همیشه تو یادت می مونه اما من مطمئنم از اونی که گریت رو درآورده یاد خوشی نداری حداقل من که اینجوریم خنده داره نه هاهاها آره واقعا خنده داره وقتی که گریه یه نفر رو در آورده باشی اما اگه یه روز گریه یه نفر رو در آوری منتظر باش تا یکی پیدا شه وگریت رو در بیاره

باتو آغاز کنم بار دگر

ونه این بار که باریست گران

بار الماس به دریاچه نور

 بار حرفم

پر زسخنم

حرفها دارم باتو ای که از بارالماس گرانمایه رتری

ونه شاهد بر سخنم

من پر زسکوتم امشب بار دیگر

بار من امشب ، بار سکوت

ودر آن وهم سکوت فریاد خواهم زد

که دلم می خواهد ،که دلم میداند

شاید این بار بار آخر باشد

شانه های لرزانم

تاب این بار گران نیست مرا

چشم های ترسانت

در عقیق دل من ناله ای زار زدند

راهرو راه بر من بست ولی راه من ز،او جداست

با تو ام ای ورای آسمانها

با تو هستم هیچ می شنوی

 این صدای خرده های مرا

با تو هستم ای چشم صحرا

با تو هستم ای شانه های سکوت

با تو هستم ای جویبار

ای که نامت نامی از اصحاب سکوت

این منم فریاد، خروش

این منم آواز ،صدا

هیچ در یادت هستم

 با خودت می گویی که دلی دلتنگ من است

با تو بودم در رویا

لیک اینک تنهام

امشب گرفته اشکم یاد تورا بهانه

برسنگفرش کوچه دلتنگی غریبیست

آه ازعبور سردت فریاد از این زمانه

باران که آیتی بود ازشعرهای رویش

بی تو از خاطرش رفت صدها سبد ترانه

یک آسمان امیدم در زیر خاک رفته

آتشفشان خفته کی میکشد زبانه