RSS  

یه سلام بهاری

یه سلام عیدانه عیدتون مبارک خوب باشین و شاد

منم خوبم یعنی عالیم امیدوارم سال جدید برا من ودوستامو دوستاشون سال پر برکتی باشه

راسی یادتون نره برام عیدی بزارین

عید همه عاشقا مبارک عید عشق منم مبارک عشق من عزیزترینم عیدت مبارک

وای که چقد تو رو دوس دارمو می میرم واس تو تا همیشه توی قلبم

میمیرم واس چشما ی قشنگت بگو     بگو         بگو دوسم داری

دیگه نگو نمی یای که می میرم

وقتی که نیستی بهونه می گیرم

بازی نکن با دلم که می میره

بیا که دلم پیش قلب تو گیره

نکنه که دیوونه شی به عشق من شک کنی

نکنه که بی وفا بشی بخوای منو دک کنی

نکنه که می خوای بری بازم می خوای بد بشی

شاید واست عادی شدم می خوای ازم رد بشی

نگو که دلت یه جای دیگه ای اسیره

نگو نمیشناسی تو دیگه رنگ صدامو

نگو نمیفمی دیگه معنی حرفامو

وای که چقد تو رو دوس دارمو می میرم واس تو تا همیشه توی قلبم

میمیرم واس چشما ی قشنگت بگو     بگو         بگو دوسم داری

دیگه نگو نمی یای که می میرم

وقتی که نیستی بهونه می گیرم

بازی نکن با دلم که می میره

بیا که دلم پیش قلب تو گیره

نکنه که دیوونه شی به عشق من شک کنی

نکنه که بی وفا بشی بخوای منو دک کنی

نکنه که می خوای بری بازم می خوای بد بشی

شاید واست عادی شدم می خوای ازم رد بشی

تر خدا وقتی میام نگو دیگه دیره

نگو که دلت یه جای دیگه ای اسیره

نگو نمیشناسی تو دیگه رنگ صدامو

نگو نمیفمی دیگه معنی حرفامو

چرا هر دفه اینجوری می شه چرا هر دفه که میایم عین بقیه آدما با هم حرف بزنیم   راستی قبول کردم می دونی چی رو اینکه می گفتی گریه سلاح زنه هیچ وقت فک نمیکردم خودم روزی از این سلاح استفاده کنم اما امروز تو منو مجبور کردی من برای اینکه حرف خودم رو به کرسی بشونم برای دومین بار از این روش استفاده کردم آخه دفه اول خیلی خوب امتحانش رو پس داده بود اما دیگه اینکارو نمی کنم اما قبول کن تقصیر تو بود آ

امشب می خواهم از پله های آسمان بالا روم واز دامن چمنزار شب پولکهای ستاره نشان بی شماری بر چینم وبا خورجینی سرشار از سخاوت آسمان به زمین تاریک و ظلمت زده فرود آیم تا از پرتو ستاره ها در هر خانه بی فروغی چشم نوری جاری گردد

ای کاش به خلقتم نگه می کردم

زان پیش که خویش رو سیه می کردم

بر من تو سلامتی ز خود بخشیدی

شکرانه نعمتت گنه می کردم

فرخنده کسی که از گنه برگردد

مس بوده ولی به تو به چون زر گردد

با پای پیاده طی کند دریا ررا

بی آنکه ز آب ذره ای تر گردد

پای خود را بسته ام بر پای دل

مانده ام چون غافلان شیدای دل

گر برون نایم ز عصیان وای من

گر برون ناید ز غفلت وای دل

بادبادک زمانی به هوا میره که با باد مخالف رو به رو شه

تو را دوسنت دارم ، هزاران بار بیشتر از آن عکس به جا مانده ،بیشتر از رد پاهایی که هر شب در کوچه می مانند ،بلندتر از ستونهای نامریی آسمان، تو چه سبز باشی،چه سپید چه رنگ دریاچه های تنهایی و چه بوتهای خرد باشی ،چه پروانه ،باز هم تو را دوست دارم

روی نگار در نظرم جلوه می نمود

وز دور ، بوسه بر رخ مهتاب می زدم

شط چشمان تو جولانگه هر ناخدایی نیست

                                              بر این امواج سر کش تن سپردن مرد می خواهد

شوریده و آزرده دل و بی سر و پا من

در شهر شما عاشق انگشت نما من

دیوانه تر از مردم اگر هست

جانا به خدا من به خدا من به خدا من

عشق آن نیست که یک دل به صد یار دهی

عشق آنست که صد دل به یک یار دهی

                                         من سردو خاموشم ولی دیشب که عاشق می شدم

                   از هر شبی تاریک تر راه تو را می آمدم

گر حیات جاودان بی عشق باشد مرگ باشد

لیک مرگ عاشقان باشد حیات جاودان

وقتی با منی حواست و جمع کن ....... وقتی پیشمی شیطونیتو کم کن

نه این ور نه اون ور فقط خودمو نگاه کن

                          نه این ور نه اون ور فقط خودمو نگا کن

وقتی که منم نیستمو تنهایی ...تو کوچه و خیابون یا که هر جایی

                 نه این ور نه اون ور

جلو پاتو نگا کن .....

چشمات واس من ..نگات واس من

تا حرف می زنی

               صدات واس من

تا ناز می کنی

             ادات واس من

بگو چشماتو از غریبه می بندی

بگو هیچ جا بلند بلند نمی خندی

                بزار تا به همه آدما ثابت شه

           که تو به عشق من همیشه پابندی

چشمات واس من نگات واس من

       تا حرف می زنی صدات واس من

                           تا ناز میکنی ادات واس من

حتی گل خنده هات واس من

وای بحالت اگه غیر از این باشه

می دونی که خیلی بی شعوری می دونی که خیلی احمقی تو فکر می کنی فقط خودت حق داری که نا راحت شده باشی تو فکر می کنی که من دوس داشتم اون حرفو بهت بزنم اما من از اولش هم بهت گفتم با من از این حرفا نزن بهت گفته بودم اما بخاطر خودت اون کارو کردم بخاطر خودتبود تو فکر می کنی این غرور تو بود که شکست نه به جان خودت که از جان خودم برام عزیزتره وقتی داشتم اون حرفای صدتایه غاز رو تحویلت می دادم خودم بدتر از تو بودم اما چه کنم که مجبور بودم چه کنم که چاره ای نداشتم نمی دونی  ولی بدون بهت گفته بودم با من از این حرفا نزن نگفته بودم

پنج شنبه                   12:20               دوم آذر

کنار آشیانه تو آشیانه می کنم

فضای آشیانه ام را پر از ترانه می کنم

کسی سوال می کند بخاطر چه زنده ای

ومن برای زندگی تو را بهانه می کنم

قسمت نبود گاه به گاهی ببینمت

تنها به قدر نیم نگاهی ببینمت

هر طور میل توست همان می کنم عزیز

شاید خودت نخواهی دوباره ببینمت

تو پشت ابرهایی حتی نخواستی

یک آن ففط به هیبت ماهی ببینمت

تو قطره میشوی و به دل خاک می روی

من میشوم کبوترد چاهی ببینمت

از لای پرده باز الهی ببینمت

امشب کنار پنجره مثل همیشه ام

حتی اگر خود تو نخواهی ببینمت

سالهاست که خوابهای من از دریا و سنجاقک خالیست . خوابهایم نه بوی تو را می دهند نه بوی رویاهایم را .

سالهاست که جاده ها سر به زیرو ساکت به راه خود ادامه می دهند ، بیآنکه منتظر گامهای من باشند و اشاره تو ، به من گفته بودی بهشت نزدیک است و گاهی در حیاط خانه مان هم می توانم آن را ببینم و امروز که باران همه آرزوهایم را خیس کرده است . دفترچه ام شبیه بهشت شده است . پرواز گلهایی که به نام تو روییده اند .

به من گفته بودی عشق بی آنکه در بزند می آید . با فانوسی در دست و برقی در چشمان و امروز که می توانم دنیا را در یکی از سلولهای تو ببینم . عشق در اتاقم نشسته و به من لبخند می زند

هر روز به تو فکر می کنم و از خودم می پرسم . آیا درختان وپرندگا ن خواب میبینند ؟ آیا درختان می توانند بوی تو را حس کنند ؟ آیا پرندگان می توانند برای تو شمعی بر افروزند ؟از تو با چه کسی حرف بزنم ؟ چه کسی باور می کند که بهشت را در دست های تو دیده ام ؟ و زمین را که با همه عظمتش روی دکمه پیراهنت نشسته بود ؟ چه کسی باور می کند که جنگل های انبوه دنیا در گیسوان دلتنگ تو گم می شوند ؟

ترانه ای که برای تو سروده ام از گفتگوی موجها و ساحل زیباتر است اما از سکوت تو زیباتر نیست .

دوست دارم ترانه هایم در قلب تو خانه داشته باشند و تو با انگشت های لاغرم روی شیشه مه گرفته بنویسی :"اگر چراغ عشق روشن باشد ، هزار کوهستان هم نمیتواند بین ما فا صله بیندازد ."

دیدم تو را و رفت زدست اختیار دل

آری زدست و دیده خرابست کار دل

دل شیشه و

 چشمان تو به هر گوشه برندتش

مستند مبادا که به شوخی شکنندش

درد عاشق را دوایی بهتر از معشوق نیست

شربت بیماری فرهاد را شیرین کنید

در هم شکن بی جنبشی ات را

و

از مرز هستی من بگذر

سیاه ، سرد

بی تپش ، گنگ                                                    

خنک آن قمار بازی که بباخت هر چه بودش

بنماند هیچش الا هوس قمار دیگر

هزاران دل به حسرت خون شد از عشق                     یکی در این میان مجنون شد از عشق

عشق از ازلست و تا ابد خواهد بود

جوینده عشق بی عدو خواهد بود

فردا که قیامت آشکارا گردد

هردل که نه عاشق است رو خواهد بود

1.پیوند عشق حقیقی حتی با مرگ هم گسسته نمی شود چه رسد به دوری

2 هرگز راز قلب کسی را که به تو اعتماد کرده بر ملا نکن

3 راستی آرامش است و دروغ ،اظطراب

4.(این مهمه) عاشق کسی باش که قلب بزرگی داشته باشد تا برای ورود به آن مجبور نشوی خود را کوچک کنی

5 . کمبود ها زندگی را متوقف نمی کنند ،فقط نوع حرکت را تغییر می دهند

6. دو دسته از افراد به رشد نمیرسند: اول کسانی که خود را برتر از دیگران می دانند ودوم ، کسانی که خود را کمتر از دیگران میدانند

7. بر قسمت خویش قناعت کردن نشانه بی نیازیست

8. بهترین را پیش بینی آینده ساختن آن است

9.دوستان جدید پیدا کن اما قدیمی ها را از یاد نبر

10.سیاه بختی انسان از روزی شروع نشد که اشتباه کرد ، بلکه از روزی آ غاز شد که به اشتباه خود پی برد اما به آن اعتراف نکرد

11. از تو خواهند پرسید هنرت چیست نگویند پدرت کیست

12. شناخت وظیفه کار مشکلی نیست اما انجام وظیفه مشکل است

13. به محض اینکه که به خودت اعتماد کنی خواهید فهمیدکه چگونه زندگی کنی

14.بی حسرت دیروز بی اندیشه فردا به تجربه های تازه ای دست یابید

15. کارهایتان را بطور جدی دنبال کنید وگرنه آنها شما را دنبال خواهند کرد

16. تا زمانی که امروز مبدل به فردا نشود ، انسا نها از سعادتی که در این دم نهفته است ، غافل خواهند بود

17. به دنیا دل نبندید و همت خود را بلند نگه دارید

یکی در زندگی خواب خوشی دید

یکی رسم بد عاشق کشی دید

یکی حیران میان عشق و نفرت

به روز عاشقی حسرت کشی دید

هر شب برای تو می گویم

امشب برای خودم

هر شب به یاد تو هستم

امشب به یاد خودم

هر شب به تو می اندیشم امشب به خو دم

این شبا چرا؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ تموم نمی شن

هر خزانی را بهاری است

     وهر بهاری را خزانی

               مرگ و زندگی چنان در هم تنیده اند

                         که گیاه با خاک

                                 آنسان از هم جدایند

                                        که آسمان از زمین

راستی چه چیز می تواند جاذبه خاک را بشکند

و ما را از این سیاره کوچک معلق به بیکرا نه ها ببرد ؟

به راستی که حقیقت زندگی عشق است

و زندگی بدون عشق سرابی بیش نیست،

چگونه می شود جاودانه شد و حصار زندگی و ترس از مرگ را شکست،و از هر دو فراتر رفت ، چگونه؟

سرچشمه آن رنج آسمانی که امن ابدی را ارزانی می دارد ، کجاست ؟

" آیا ما از حقیقت وجود خود غافل شده ایم؟"....

پنج شنبه ساعت ده وسی و پنج دقیقه

نمیدونم چرا یجورایی از دستت دلگیرم آخه حق داری تو که گناهی نداری اما نمیدونم چرا بازم تنها مقصری که می بینم تویی آخه امروز وقتی اون اتفاق افتاد من خیلی ناراحت شدم می دونم تو هم نا راحت شدی می دونم تو هم یجورایی حق داشتی اما قبول کن باورش برا من سخت تر بود قبول کن من یجورایی بیشتر بهم ریختم دیگه تصمیمم رو گرفتم می دونم صد بار تصمیم گرفتم اما یجورایی تصمیم گرفتن راحته اما عملش سخته آخه اگه ازت بدی دیده بودم اگه یه حرفی زده بودی انقد عذاب وجدان نداشتم می ترسم می دونی از چی از اینکه تو رو .......می دونی آخه اگه اینجوری بشه تو بیشتر از من ضربه می خوری می دونی تمام دق دلیم از خودمه آره خودم برا اینکه با دس پس می زنم با پا پیش می کشم از اینکه من طاقت ندارم تو رو اونجوری بهم ریخته ببینم می دونم حق داری می دونم که .................به قول خودت..........راسی باید حتما یادم باشه که اندفه دیگه عکسام رو ازت بگیرم الآن دیگه انقد که تو از من عکس داری من از خودم ندارم ولی اگه اندفه زیر قولت بزنی یه فکر اساسی می کنم بابا قول دادیا...........ولی نمیدونم واقعا گیجم واقعا داغونم فکرشو بکنین بعد از یه روز جالب که فک می کردین جالب تموم می شه یه آدم مزاحم پیدا بشه که تمام روز رو خراب کنه

هر شب به کنار پنجره می روم

و دستان فولادیم را بر پوست نازک شب می کشم

و آرام برایت شعر مینویسم و گریه میکنم

دیگر تمام صفحات دفتر خاطراتم خیس اشک شده است

و چشمانم در آرزوی دیدن برکه به خواب فرو می روند

و تمام ستارگان را به سوختن و ماندن تا سپیده دم وا میدارم

باشد ریاضتم به دیدارت به  پایان رسد

نمی دونم چرا دلم گرفته آخه دیگه تو بیکار نیستی برا اینکه با لا خره تو رفتی سر کار می دو نم خودخواهیه اما دوس نداشتم بری می دونی هر امیدوارم اندفه هم نشه آخه اگه بری سرکار کمتر بهم زنگ می زنی کمتر بهم سر می زنی این واس من که کار و زندگی رو گذاشتم کنار و نشستم که فقط تو زنگ بزنی خیلی سخته البته تو حق داری وقتی می گی مجبوری اما منم حق دارم چون حوصلم سر می ره می دونم بدون منطقه یجورایی حرفم مسخرست واس همین به خودت نگفتم نرو می دونم تو انقد مهربونی که اگه بهت بگم نرو نمی ری ولی می دونی می ترسم اگه بری منو یادت بره تر جان هر کی دوس داری اینو بدون که من دوست دارم یوقت نشه دوسم نداشته با شی ها چون اونوقته که من تو رو می کشم اینو مطمئن نباش چون دروغ گفتم یجورایی ازت خوشم مییاد

نبندم با تو پیمانی که عهدت را وفایی نیست

نبندم دل به این دنیا که دنیا را وفایی نیست

غرورم را شکستی در نگاه مست چشمانت

برای زندگی کردن بجز تو تکیه گاهی نیست

 می شکند سکوت غریبانه اتاق

                       با فریادی و نهیبی بر خود

                                            تا شاید

به خود آید این جان خمود خواب آلود

دهان کج ، چشم بسته و آینه ای در پیش

                              با این هیبت دلقک وار هم اما

به خنده در نمی آیم ، گریه ام می گیرد

                                چون با یک چشم هم می توان

نقش درد آلود زندگی را در آینه دید

آرام ، سنگین ، مبهوت

پشت بر آینه شاید ، هیچ و شاید همه چیز

رایحه ای همسفر باد ،حضوری غریبانه،

                                 وفضای انباشته اتاق

روی بر می گردانم ، با ترس بامید

                                با امیدی که شاید

نشسته سردو بی حرکت درون مبل

           کنار پنجره،یا

           با آشکارا خشمی

          قدم زنان در اتاق.

صدایی میشنوم به گمانم

                       چیزی در وجودم میشکند

شاید بغضی به قدمت تمام تنهایی هاست

             آوای آهی به امید پرواز

                                        رهیدن

شاید هم ، صدای بدرود من دیگر است،که

نرم و سبک ، با کوله باری در حال گریز است .

این با در آینه تصویر دلقکی است که می خندد.

مهتا بباران می شود با یاد تو شب های من

رنگی دگر دارد زتو ، بیداری رویای من

گل های رنگین دیده ام در گلبن اندام تو

این سیر را من دانم وپروانه ی لب های من

بر لب سخن گم می کنم ، آن دم که از ره می رسی

این خط روشن را بخوان، بر صفحه سیمای من

چون عزم رفتن می کنی ، در چشم غمگینم نگر

اندوه پیدا را ببین در اشک نا پیدای من.

مرا دریاب !!!!!!!

منم مرداب.....

زیر آوار خاک .......

آرزویم در دست باد

مرا بشناس !!!

منم فریاد ....

منم آوا .....

منم ،خردم، زیر حجم یاد

صدایم تنگ

گلویم لنگ.........

نگاهم بنگ ...

منم نیلوفری در دست مرداب

منم خاکستری در موج یک باد

مرا دریاب!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

چهارشنبه ساعت دو و چهل دقیقه